Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

KWARTALNIKI

2005 | 2004 | 2006 | 2003 | 2007 | 2001 | 2002 | 2000 | 1999 | 1998 | 1997 | 1996 | 1995 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019

PRZECZYTANE

Lwów byt w ostatnich dziesiątkach lat XIX w. i w czterech pierwszych dziesiątkach lat wieku XX najważniejszym po Warszawie miastem Polski; w granicach niepodległej Polski był trzecim miastem co do wielkości. Był od ogłoszenia autonomii Galicji aż do momentu odzyskania niepodległości jedynym miastem na ziemiach Polski mającym status stolicy, choć nie była to stolica państwa udzielnego. Wszakże Galicja, germanizowana przez Austriaków w pierwszej fazie niewoli, była od ustanowienia autonomii jedyną dzielnicą Polski rządzoną przez Polaków, jedyną, w której istniała pełna oświata w języku polskim, świetne były na przełomie XIX i XX w. dwa uniwersytety galicyjskie, doskonałe były galicyjskie gimnazja; Akademia Umiejętności działała w Krakowie, ale towarzystwa naukowe poszczególnych dyscyplin powstawały we Lwowie i tam obierały siedzibę zarządu głównego; tworzono filie nazywane kołami lub oddziałami w mniejszych i większych miastach galicyjskich, z Krakowem włącznie. W ten sposób w zakresie badań naukowych Lwów stawał się niejako stolicą całej Polski, promieniującą. Interesujące ze wszech miar dzieje Uniwersytetu Lwowskiego, wskrzeszonego po pewnej przerwie w pierwszej połowie XIX w., wyzwalanie się uczelni z niemieckiego języka wykładowego, osiągnięcia jej w okresie, w którym nie nazywała się jeszcze od założyciela swego Uniwersytetem Jana Kazimierza, wreszcie dzieje almae matriis Leopoliensis w latach niepodległej Polski – to rzeczy znane tylko ogólnie i wymagające jeszcze szczegółowych badań. [...]

Pierwszy akapit wstępu autorskiego do książki Jerzego Starnawskiego Sylwetki lwowskich historyków literatury, Łódź 1997