Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

KWARTALNIKI

2005 | 2004 | 2006 | 2003 | 2007 | 2001 | 2002 | 2000 | 1999 | 1998 | 1997 | 1996 | 1995 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017

LWOWSKA KREW

Prof. dr inż. IZYDOR STELLA-SAWICKI (1881–1957)

 

Urodzony we Lwowie. Po ukończeniu szkoły realnej rozpoczął w 1899 r. studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej. Ukończył je w 1904 r., uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1905–1907 pracował jako asystent na Politechnice Lwowskiej, w latach 1907–
–1918 w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie. Wykładał również w Szkole Ogrodniczej we Lwowie (1911–1914).

W roku 1914 uzyskał tytuł i prawa autoryzowanego inżyniera budowlanego, a w 1917 r. mierniczego przysięgłego. Po odzyskaniu niepodległości został powołany do Ministerstwa Robót Publicznych, gdzie pełnił obowiązki naczelnika Oddziału Wodnego w Kielcach.

W 1921 r. rozpoczął pracę w Akademii Górniczej jako docent, w r. 1922 został mianowany profesorem nadzwyczajnym Katedry Budownictwa i Inżynierii. Równocześnie w latach 1921–1926 wykładał statykę i budownictwo na Wydziale Architektury ASP w Krakowie. W 1936 r. został profesorem zwyczajnym budownictwa i inżynierii na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej. W latach 1937–1939 pełnił funkcję dziekana tego wydziału.

Był autorem wielu nowatorskich projektów inżynieryjnych, m.in. obwałowania Wisły (od Niepołomic do Zawichostu), pierwszego żelbetowego mostu we Lwowie oraz wielu projektów obiektów przemysłowych, komunikacyjnych oraz hydrotechnicznych.

6.11.1939 wraz z wieloma profesorami UJ i AG został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau w Collegium Novum i wywieziony do obozu w Sachsenhausen, z którego wrócił schorowany w lutym 1940 roku. Po powrocie do Krakowa wraz z innymi profesorami zamkniętej przez okupanta Akademii Górniczej oraz UJ rozpoczął pracę w Technicznej Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej. Brał równocześnie udział w tajnym nauczaniu.

Po wyzwoleniu powrócił do pracy w AG. Jako pomysłodawca i inicjator zorganizowania w Krakowie uczelni politechnicznej został przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego, a później prorektorem dla Architektury, Inżynierii Lądowej i Wodnej oraz Komunikacji – autonomicznych Wydziałów Politechnicznych przy Akademii Górniczej. Kierował Katedrą Statyki Budowli i Wytrzymałości Materiałów, prowadził wykłady ze statyki i budownictwa żelbetowego. W latach 1948–1950 był prodziekanem Wydziału Inżynierii. Wypromował wielu doktorów. Ogłosił drukiem liczne prace dotyczące statyki budowli, budownictwa żelbetowego i przemysłowego.

Był rzeczoznawcą i wybitnym ekspertem budownictwa oraz konsultantem biur projektowych. Pracował w organizacjach inżynierskich, m.in. w Polskim Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, pełnił funkcje w Zarządzie Oddziału Krakowskiego.

Odznaczony Medalem 10-lecia Odzyskania Niepodległości (1929), Orderem Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy.

Jest uważany za założyciela i pierwszego rektora Politechniki Krakowskiej.

 

Zmarł w Krakowie 19.12.1957 roku. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w kwaterze SC7 rz. 10, gr. 32.