Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

BURKUT

Osiedle nad górnym Czarnym Czeremoszem w pow. kosowskim, woj. stanisławowskim, położone u podnóży gór Czywczyńskich, na wys. około 1000 m npm., w odległości 40 km od Żabiego i 55 km od stacji kolejowej w Worochcie. Są tu obfite źródła silnej szczawy wapniowo-magnezowej. Nazwa Burkut pochodzi z gwary huculskiej i oznacza kwaśne źródło (węg. bor – wino, kut – źródło) z którego miejscowość ta zasłynęła już w XVII w. Pierwsza wzmianka o Burkucie pochodzi z czasów Zygmunta III Wazy, kiedy to w dokumentach w Kosowie zanotowano, iż mieszczanie z Kut – zapewne Ormianie – pobudowali sobie tam domki dla letnich wywczasów. Później przyjeżdżała tam również szlachta z Pokucia i Podola. Z początkiem XIX w. przebywali tu Józef Korzeniowski, autor sztuki Karpaccy górale, później także Wincenty Pol.
Wodę mineralną używano do picia i do kąpieli. W 1865 r. zbudowano zakład kąpielowy z wodociągami i kotłami do ogrzewania wody oraz pawilon zdrojowy, stajnię i kręgielnię dla gości. W miarę rozwoju innych zdrojowisk Burkut podupadał; po I wojnie pozostał tylko jeden pawilon, ale i ten popadł w ruinę. W okresie międzywojennym Burkut był przysiółkiem wsi Hryniawa. Do czasu II wojny plany odbudowy uzdrowiska nie zostały zrealizowane. Również w latach powojennych niczego tu nie zrobiono.