Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

KAJZERWALD

Długie wzgórze, biegnące równoleżnikowo po płn. stronie miasta Lwowa, oddzielające Łyczaków po płd. stronie od Zniesienia (po płn. stronie, zob. Słownik, CL 4/99). Będąc fragmentem wschodniego zakończenia pasma Roztocza (między Wysokim Zamkiem a Czartowską Skałą, zob. CL 2/98), stanowi zarazem naturalne rozgraniczenie dwóch innych, odmiennych krain geograficznych: Płaskowyżu Lwowskiego (należącego do Opola, a tym samym do Podola, zob. CL 3/98) od południa i Pobuża na północy. Grzbiet Kajzerwaldu zaczyna się po stronie zach. Górą Piaskową (zwaną też Łysą Górą, 395 m n.p.m.), a po wsch. stronie zlewa się z górnym Łyczakowem. Wysokość grzbietu zawiera się w granicach 360–370 m npm.
Wzgórze posiada bogate urzeźbienie, jest pełne wąwozów, rozpadlin i stromych stoków, które od dawna sprzyjały zabawom młodzieży, spacerom i sportom zimowym. Była tu skocznia narciarska (zob. Zniesienie). Jest również atrakcyjnym punktem widokowym.
Wzgórze nosiło do XVIII w. nazwę Brodzkiego (od przedmieścia Brodzkiego). Później, gdy lwowska rodzina patrycjuszowska Longchamps de Berier miała tam swoją posiadłość, nazywano je Lonszanówką. Na samym końcu XVIII w. odwiedził to miejsce cesarz austriacki Józef II i wtedy zaborcze władze miejskie na jego cześć nazwały je Kajzerwaldem (Keiserwald, używano też nazwy spolszczonej: Cesarski Lasek). Jednak nazwa Lonszanówka nadal była używana dla wschodniej części wzgórza (i tak podają plany miasta).
Wzgórze było niegdyś porośnięte laskami. Zostały one wycięte (przez okoliczną ludność na opał) w czasie I wojny światowej, tak iż w latach międzywojennych było gołe. Dopiero po II wojnie jego grzbiet został na nowo zalesiony. Założono tam także park etnograficzny (skansen) ruskiego budownictwa drewnianego.
(A.C.)