Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

ŻABIE

Wieś huculska w pow. kosowskim, woj. stanisławowskim, uważana za stolicę Huculszczyzny (zob.CL 3/97). Była największą wsią w Polsce (a przed I wojną w całej monarchii austrowęgierskiej, 600 km2). Przed II wojną liczyła ponad 8 tys. mieszkańców. Położona wśród gór, między pasmem Czarnohory a Beskidem Huculskim (obie zob. CL 3/97), nad Czarnym Czeremoszem (zob. CL 2/2000). Składa się z dwóch części: Ilci i Słupejki oraz licznych przysiółków, rozrzuconych po połoninach. Dojazd do Żabiego trójstronny: od Worochty (32 km, zob. CL 2/97) przez Ardżelużę, od Kosowa (zob. CL 3/97) przez prełęcz Bukowiec (818 m n.p.m.) lub od Kut (30 km, zob. CL 2/01) wzdłuż Czarnego Czeremoszu. W Żabiem działało kilkanaście młynów wodnych.
Od lat 80. XIX w. Żabie – dzięki malowniczemu położeniu i górskiemu klimatowi – było znaną miejscowością letniskowo-turystyczną (ok. 700 letników). Działało schronisko PTT „Dworek Czarnohorski”. Była tu Wysokogórska Szkoła Rolnicza, Muzeum Huculskie. Była tu siedziba zarządu Fundacji hr. Skarbka z kolonią wakacyjną dla sierot.
W Żabiem istniały dwie cerkwie drewniane typu huculskiego (ok. 1800 i 1900 r.) oraz kościółek rzym.kat., zniszczony w czasie II wojny.