Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

DASZAWA

Wieś w pow. stryjskim, wojew. stanisławowskim, położona w odległości 10 km na wsch. od Stryja, nad potokiem Bereźnica. Znana dzięki złożom gazu ziemnego, który doprowadzany był do Lwowa.

W 1. połowie XIX w. właścicielami Daszawy byli Feliks i Stanisław Dobrzańscy, a w 2. połowie tego stulecia Felicja z Dobrzańskich Sozańska. Wieś należała początkowo do parafii rzym.kat. w Rudzie, a następnie do parafii w Kochawinie. Po śmierci F. Sozańskiej proboszcz kochawiński ks. Jan Trzopiński wykupił tereny dworskie przeznaczone do parcelacji i odsprzedawał je zubożałym rodzinom polskim, aby zapobiec ich emigracji. Część gruntów zachował zaś jako beneficjum dla przyszłej parafii. Status parafii w Kochawinie Daszawa otrzymała w 1903 r. Rok później ks. Trzopiński sprowadził do wsi salezjanów, którzy założyli tu swój drugi w Polsce zakład, wykorzystując w tym celu zabudowania podworskie. W 1906 r. ks. Trzopiński przy pomocy zakonników wybudował pierwszy prowizoryczny kościół. Była to kaplica w formie wydłużonego prostokąta, przybudowana do boku salezjańskiego zakładu.
Podczas I wojny światowej zakład zamieniono na szpital polowy. W latach 1919–20 niszczony był przez oddziały ukraińskie i bolszewickie. W 1921 r. Ukraińcy spalili tutejsze zabudowania gospodarcze. Po przywróceniu spokoju przez władze polskie salezjanie rychło podźwignęli swój zakład ze zniszczeń, a w latach 1928–29 powiększyli go o nowy budynek, przeznaczony na internat.
W 1923 r. Daszawa została uniezależniona od parafii kochawińskiej. Pierwszym proboszczem nowej parafii był salezjanin, kościołem parafialnym zaś przyzakładowa kaplica pw. św. Rodziny. W 1936 r. przystąpiono do budowy nowego, odpowiadającego potrzebom kościoła, zaprojektowanego przez arch. Wawrzyńca Dayczaka. Na fundusz budowy składali się parafianie, w tym okoliczne ziemiaństwo, firmy „Gazolin” i „Polmin”, a także salezjanie. Do chwili wybuchu II wojny światowej kościół (na planie prostokąta o dł. 51 m) był już prawie gotów (brakowało wieży). Dzisiaj po kościele tym nie ma – poza zachowanym projektem – żadnego śladu. Został on ok. 1956 r. całkowicie rozebrany. Kaplica przy zakładzie salezjańskim po opuszczeniu Daszawy przez zakonników zamieniona została na magazyn miejscowej szkoły. Obecnie użytkowana jest jako sala gimnastyczna.
Po II wojnie światowej władze sowieckie zwiększyły wydobycie gazu ziemnego, budując magistralne gazociągi z Daszawy do Kijowa, Mińska, Rygi i Moskwy, a także do Polski. Ostatnio wydobycie jest już niewielkie, gdyż złoża zostały wyeksploatowane.