Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

MARTYNÓW NOWY

Wieś w pow. rohatyńskim, woj. stanisławowskim. Położona nad Dniestrem, przy linii kol. Lwów-Stanisławów, w odl. 24 km na płd. od Rohatyna. Z końcem XIX w. wieś liczyła ponad tysiąc mieszkańców, w tym ok. 560 obrządku rz.kat. i 430 gr.kat.

Martynów istniał jako gród już w czasach Kazimierza Wielkiego. W 2. poł. XV w. przez małżeństwo Jadwigi z Martynowa z Janem Kolą, podstolim halickim, dostał się na kilkadziesiąt lat w posiadanie jego rodziny. Po śmierci ostatniego z rodu, Jana, w poł. XVI w. rozległe dobra dostały się skoligaconym z Kolami Mieleckim i Sieniawskim (nie wiadomo, komu przypadł w udziale Martynów).
W 1624 r. pod Martynowem hetman Stanisław Koniecpolski z wojskiem kwarcianym zmusił do ucieczki Tatarów, którzy uprzednio zapuścili swoje zagony aż pod Kazimierz nad Wisłą i powracali, pędząc ogromną liczbę jeńców. Przed ucieczką Tatarzy w pień wycięli część jeńców, którzy ze względu na wiek lub wycieńczenie nie byliby w stanie dotrzymać kroku ich pochodowi. Pozostawili przy życiu jedynie dzieci, i te uratowano. Trzeba było kilkudziesięciu wozów, by zgodnie z rozkazem Koniecpolskiego zawieźć je do Lwowa.
Parafię rz.kat. w Martynowie erygowano w 1607 r. i w tym czasie wzniesiono pierwszy kościół. W 1774 r. konsekrowano drewniany kościół pw. św. Mikołaja (restaur. 1879 r.). W końcu XVIII i pocz. XIX w. istniał tam szpital parafialny. W Martynowie była też parafia gr.kat. i cerkiew pw. św. Mikołaja.             (M.T.