Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

GOŁOGÓRY (pasmo)

Górzyste pasmo, stanowiące ostrą krawędź płaskowyżu podolskiego (zob. Podole), na jego styku z niziną nadbużańską czyli Podbużem. Stanowi zarazem europejski dział wód (między Bałtykiem a M. Czarnym). G. spadają stromymi stokami ku płn. zachodowi (różnica wysokości dochodzi tu do 200 m), zaś po stronie płd. przechodzą łagodnie w wyżynę Opola (zob.). Przeciętna wysokość pasma wynosi 400 m n.p.m., a najwyższy szczyt, Kamuła, liczy 473 m.
G. zaczynają się po płd.wsch. stronie Lwowa (stanowiąc niejako przedłużenie wału Roztocza (zob. CL 2/98) i biegną na płn. wschód – po kotlinę rzeki Złoczówki (dopływ Bugu), a długość pasma wynosi ok. 90 km. Przedłużeniem G. po tamtej stronie są Woroniaki (zob.), a jedne i drugie stanowią części grzbietu gołogórsko-krzemienieckiego. W rozcięciu grzbietu kotliną Złoczówki leży Złoczów oraz przebiega linia komunikacyjna (drogowa i kolejowa) ze Lwowa do Tarnopola. Mniej więcej w połowie pasma G. (w rejonie Przemyślan) oddziela się odeń w kierunku płd.wsch. odnoga, pokrywająca wzgórzami powiaty przemyślański i brzeżański. Nazwa pasma pochodzi od wsi Gołogóry, położonej w pobliżu niezalesionych wzgórz, mimo iż całe pasmo jest przeważnie pokryte lasami, miejscami skaliste. Z G. spływają liczne potoki – tu biorą swój początek rzeki Gniła i Złota Lipa.
G. przecina granica województw lwowskiego i tarnopolskiego. Obszar wzgórz jest obficie zaludniony.       (A.C.)