Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

MIODOBORY

Pasmo wapiennych wzgórz, przecinające Podole (zob.) ukośnie, poczynając od jego rubieży płn. (od Woroniaków – zob.) – w kierunku płd.wsch., do Zbrucza w rejonie Grzymałowa i Toustego. Dalszy ciąg M. (zwanych też Tołtrami), przeciętych przełomem Zbrucza, biegnie po wsch. stronie tej rzeki ku południowi i kończy się w okolicy Kamieńca Podolskiego. Długość opisywanej tu części M. (do Zbrucza) wynosi ok. 75 km. Całość mieści się w granicach woj. tarnopolskiego.

W części płn. M. stanowią łańcuch licznych wzgórz, a dopiero w rejonie Zbaraża stają się zwartym pasmem górskim o przeciętnej wysokości 400 m n.p.m., obfitującym w malownicze wzniesienia, skały i widoki (okolica Hałuszczyniec, Skałata, Nowiosiółki Skałackiej, Ostapia, Okna, Horodnicy). Szczególnie atrakcyjny jest przełom Zbrucza – malowniczy wąwóz o dług. 20 km, przebijający się meandrami przez zalesione M. Jego najpiękniejsze miejsce to wieś Kręciłów, niegdyś wyposażona w schronisko aktywnego na terenie Tarnopolszczyzny w latach międzywojennych Podolskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Dzięki wielu atrakcjom turystycznym, M. pozyskały sobie miano Podolskiej Szwajcarii.
M. stanowią kuriozum geologiczne: jest to wynurzona z morza sarmackiego rafa koralowo-muszlowa. Występowała tu ponadto unikatowa roślinność – resztki wschodnioeuropejskiej flory stepowej.                 (A.C.)