Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

SŁAWSKO

Wieś letniskowa i znane zimowisko w pow. stryjskim, wojew. stanisławowskim, położone we wschodnich Bieszczadach na wys. ok. 600 m n.p.m., w kotlinie u zbiegu rzeki Opór i potoku Sławka. Stacja kolejowa na linii ze Lwowa, przez Stryj w kierunku na Zakarpacie i Węgry (między Skolem a przełęczą w głównej grani Karpat).
Tereny narciarskie wokół Sławska (i okolicznych miejscowości: Tarnawki, Ławocznego, Oporca, Włosianki, Rożanki) uchodziły za najlepsze w Polsce, a Sławsko pretendowało do roli głównej stacji zimowej Wschodnich Karpat. Było tam obszerne schronisko Karpackiego Towarzystwa Narciarzy, obóz wojskowy, kilkanaście pensjonatów oraz duża skocznia narciarska, zaś w okolicy schroniska PTT i KS „Czarni”.
Ważniejsze szczyty w tym rejonie: Trościan (1235 m n.p.m.), Wysoki Wierch (1245 m n.p.m.), Ilsa (1058 m n.p.m.), nieco dalej na południe Czarna Repa (1288 m n.p.m.), a z nich znakomite zjazdy o różnej skali trudności (najbardziej znany zjazd „Akademicki” z Wielkiego Wierchu oraz z Trościana do Tarnawki).
Sławsko liczyło w latach międzywojennych ok. 2500 stałych mieszkańców, głównie Tucholców – górali, którzy od otaczających ich Bojków różnili się znaczniejszą domieszką krwi wołoskiej. Byli więc reliktem po migracji Wołochów po grzbietach Karpat (dotarli aż w Sądeckie!), którzy z dzisiejszej Rumunii przynieśli tu prawosławie, zamienione po Unii Brzeskiej (1596) na obrządek greckokatolicki. Zachowali pierwotność obyczajów, uprawiali ubogą ziemię, pracowali w miejscowym przemyśle drzewnym i turystycznym. W okolicach Sławska zachowało się do lat międzywojennych kilka drewnianych cerkiewek z XVII–XVIII w. oraz piękne, wieńcowe chaty z wysokimi strzechami.