Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

RODATYCZE

Wieś w pow. gródeckim, wojew. lwowskim, położona 11 km na zach. od Gródka Jagiellońskiego. Leżą nad potokiem Raków, dopływem Wiszni. Przez płn. część wsi przechodzi linia kolejowa Przemyśl–Lwów (pierwotnie zwana koleją Karola Ludwika) oraz góciniec lwowsko-przemyski.
Kościół rzym.kat. nieczynny, zrujnowany. Parafia gr.kat. znajdowała się w Wołczuchach, we wsi cerkiew filialna.
Historia. Za czasów I Rzeczypospolitej Rodatycze wchodziły w skład królewszczyzn starostwa gródeckiego. Majątek zarządzany był przez wójtów, którym kolejni królowie dawali go w dzierżawę. Po I rozbiorze dobra królewskie przeszły na własność rządu austriackiego, który w 1824 r. odsprzedał Rodatycze Janowi Machanowi. W 1881 r. wystawioną na licytację wieś zakupiła m. Antonina Mirska, pochodząca ze zubożałej książęcej rodziny, założycielka Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej, które swą główną siedzibę miało we Lwowie. M. Mirska ze środków zgromadzenia wybudowała w Rodatyczach murowany kościół parafialny oraz założyła we wsi szkołę gospodarstwa domowego dla dziewcząt wiejskich i ochronkę dla dzieci. Zmarła w Rodatyczach w 1905 r., a w 1994 r. w Przemyślu rozpoczęty został jej proces beatyfikacyjny na poziomie diecezjalnym. Własnością Sióstr Opatrzności Bożej majątek pozostawał do II wojny światowej.
Parafia rzym.kat. w Rodatyczach musiała zostać założona przed 1449 r., kiedy to fundację wsi odnowił ówczesny wójt wsi wraz z braćmi. Drewniany kościół parafialny pw. WW Świętych uległ spaleniu w 1689 r. i w tym samym czasie został odbudowany. W 1817 r. kościół zamknięto ze względu na niebezpieczeństwo, jakim groziły przegniłe i spróchniałe ściany. W tym samym czasie wystawiono też nowy kościół drewniany. W 1895 r. M. Mirska zadecydowała o budowie nowego murowanego kościoła (wg projektu lwowskiego architekta Alfreda Kamieniobrodzkiego), do którego ufundowała później całe wyposażenie wnętrza. W latach 1903–04 wnętrze ozdobiono polichromią, fundowaną częściowo przez m. Mirską, częściowo przez parafię. Świątynię konsekrowano w 1905 r. Kościół murowany z cegły, tynkowany, neoromański, składa się z trójprzęsłowego korpusu oraz krótkiego prezbiterium, zamkniętego apsydą; od frontu wieża na planie kwadratu z kruchtą w przyziemiu. W 1945 r., po ekspatriacji ludności, która zabrała ze sobą do Piotrkowic na Śląsku znaczną część ruchomości kościelnych, świątynię zamknięto.
Czasy obecne. W latach 1952–56 służył kolejno za magazyn zboża i chemikaliów, a następnie jako klub wiejski. Obecnie opuszczony, popada w ruinę (brak dachu, zagrożone sklepienie, ubytki murów i tynków, polichromia zachowana szczątkowo).