Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

KOMARNO

Miasteczko w powiecie gródeckim, woj. lwow­skim (diecezji przemyskiej), nad rzeką Were-szycą, lewym dopływem Dniestru, 309 m n.p.m. Stacja kolejowa Komarno-Buczały, w odległości 35 km od Lwowa (na płd.-wsoh., linia do Sambora).
Komarno jest miastem od roku 1473 (przedtem wieś), w tym samym roku Stanisław z Chodcza założył parafię. W roku 1648 Ko­marno przeżyło oblężenie kozackie (bezsku­teczne), a w roku 1672 Sobieski odniósł tu zwy­cięstwo nad Tatarami.
Majątek należał w XVI w. do Ostrorogów, potem do Wiśniowieckich i Ogińskich, a od koń­ca XVIII w. do Lanckorońskich. Niewielki pałac zbudowany w XIX wieku na terenie wsi Chło­py (po zach. stronie miasteczka) stanowił ostat­nio osobistą własność pani Karoliny Lancko-rońskiej. Obecnie jest ruiną, ocalał natomiast piękny park w stylu angielskim.
Renesansowy, bardzo cenny kościół po-wtał w roku 1657. Po II wojnie, mimo użytko­wania go jako magazynu jego wystrój w więk­szości ocalał. Zwrócony wiernym, został po­nownie odebrany, a nabożeństwa odbywają się pod gołym niebem. Dojeżdża tam ksiądz ze Lwowa.
W Komarnie urodził się wielki historyk Ka­rol Szajnocha (1818-1868). W pobliskiej wsi Tuligłowy urodził się znany malarz Julian Fa-łat (1853-1929), a jego ojciec, tamtejszy orga­nista, pochodził ze wsi Chłopy.