Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

RAKOWIEC

Położenie. Wieś w pow. i wojew. lwowskim, położona nad potokiem Zubrza (dopływem Dniestru) w odległości 22 km na płd. od Lwowa na wys. 343–370 m npm. Parafia rzym.kat. była na miejscu, gr.kat. w Krasowie.

Historia. W 1466 r. właścicielem Rakowca był Piotr z Czesybiesów. Następne półtora stulecia stanowi ciemną plamę w historii miejscowości. W 1615 r. należała do Mikołaja Narajowskiego h. Janina, miecznika lwowskiego, oraz do Krzysztofa Leśniowskiego, wojskiego żydaczowskiego. Narajowski w 1598 r. ufundował parafię rzym.kat. W 1623 r. Elżbieta z Leśniowskich Humnicka uposażyła częścią majątku lwowski klasztor jezuitów. Inna część Rakowca była własnością benedyktynek. Oba zakony pozostawały tu w stałym sporze majątkowym. W XIX w. i na początku XX wieś pozostawała nadal rozdzielona między różnych właścicieli. Jako jeden z nich w wykazie figuruje Alfred Potocki. W 4. ćwierci XIX w. dziedzicem własności większej był Dawid Abrahamowicz h. Burczak, poseł na sejm krajowy galicyjski. W 1905 r. część Rakowca należała do Romana Potockiego, reszta do Izaaka Gerstmana i klasztoru benedyktynek.
Zabytki. Kościół parafialny pw. św. Walentego, postawiony w latach 1822–56 jako czwarty z kolei po kościołach drewnianych, konsekrowany w 1856 r. Częściowo spalony w pożarze w 1880 r., następnie odbudowany. Zbudowany z kamienia, z ceglanymi szczytami. Nawa trójprzęsłowa z węższym i niższym prezbiterium, zamkniętym półkoliście. Przy prezbiterium od strony płd. zakrystia na rzucie prostokąta. Fasada trójpolowa z ryzalitem w części środkowej, przechodzącym na schodkowy szczyt. W górze nisza z figurą MB Niepokalanej. Dach dwuspadowy. Dzwonnica wolnostojąca, murowana, trójprzelotowa.
Po zamknięciu kościoła w 1946 r. większość wyposażenia wnętrza została spalona. W latach 1952–80 budynek był wykorzystywany jako magazyn kołchozowy. Obecnie stoi opuszczony. Stan kamiennych murów jest dość dobry, ceglane szczyty uszkodzone. We wnętrzu uszkodzenie sklepienia odsłania więźbę dachową. W miejscowej cerkwi grekokatolickiej znajdują się pochodzące z kościoła obrazy: św. Walentego (pędzla Ottona E. Borzemskiego, ok. 1930) i św. Józefa (pędzla Władysława Rossowskiego, ok. 1909).