Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

BILCZE ZŁOTE

[1/2004]

Wieś w pow. borszczowskim, wojew. tarnopolskim, położona nad Seretem, w odległości ok. 20 km na płd. zach. od Borszczowa.

 

Historia. Miejsce prehistorycznej osady słowiańskiej z jednym z największych grodzisk na Podolu. O historii miejscowości do XVIII w. nic nie wiadomo. W 2. połowie XVIII w. była własnością Teodora Potockiego, wojewody bełskiego, konfederata barskiego. W 1807 r. dobra odkupił syn Teodora, Andrzej, pułkownik Wojsk Polskich Księstwa Warszawskiego. Od jego spadkobierców dobra bilczańskie odkupił Hipolit Dunin-Kozicki h. Łabędź. Niedługo jednak, bo już w 1854 r., zmuszony był sprzedać majątek na licytacji za niespełna 100 tys. koron. Nabywcą był ks. Adam Sapieha. W ręku Sapiehów Bilcze Złote pozostało do 1939 r. Przed samą II wojną obszar tych dóbr wynosił 5562 ha ziemi i lasów. Ostatnim ich właścicielem był ks. Paweł Florian Sapieha.

Na przełomie XVIII/XIX w. istniał zapewne w Bilczu Złotym jakiś pałac czy większy dwór. Świadczy o tym park datowany na ok. 1800 r. W 1866 r. Adam Sapieha wzniósł nowy pałac lub tylko rozbudował dawny. Po ukończeniu budowy pałac, bez wyraźnego charakteru stylowego, składał się z piętrowego korpusu głównego i dwóch krótkich skrzydeł bocznych. W czasie I wojny światowej pałac uległ dewastacji, lecz sam budynek ocalał. Po wybuchu II wojny, nie wiadomo dokładnie kiedy, został całkowicie rozebrany.

Na terenie parku znajdowała się kaplica grobowa Sapiehów.