Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

ŻURÓW

Miasteczko (o pierwotnej nazwie Dżurów) w pow. żydaczowskim, wojew. stanisławowskim, rozłożone po obu brzegach rzeki Świrz (lewy dopływ Dniestru), w odległości 18 km na płd.wsch. od Rohatyna i 15 km na płn.zach. od Bursztyna. Parafie obu obrządków były na miejscu.
Historia. W 1394 r. król Władysław Jagiełło nadał wieś Dzuryn protoplaście rodziny Daniłowiczów. W 1462 r. majątek przeszedł czasowo w posiadanie Mikołaja Sieniawskiego, od którego w 1494 r. wykupił go Dymitr Daniłowicz. Król Zygmunt Stary na prośbę Michała Daniłowicza nadał Żurynowi w 1510 r. miejskie prawa magdeburskie oraz pozwolenie na cotygodniowe targi. W 1539 r. Daniłowiczowie uzyskali przywilej na jarmarki roczne na św. Marcina.
W rękach Daniłowiczów Żuryn pozostawał jeszcze w XVIII w. Przypuszczalnie jako spadek po Konstancji z Daniłowiczów Potockiej przeszedł z końcem tego wieku na własność Korduli Potockiej. Kolejnymi jego właścicielami byli Michał i Anna Popielowie, w połowie XIX w. Wiktoryn Bocheński, na początku XX w. Stefan Tustanowski oraz Bank Parcelacyjny we Lwowie, a w okresie międzywojennym Tadeusz Dębiński.
Parafia rzym.kat. ufundowana została przez Daniłowiczów w XVI w. W miejsce pierwszego kościoła zniszczonego przez pożar Mikołaj Daniłowicz postawił w 1. ćwierci XVIII w. murowany kościół pw. św. Stanisława biskupa, który istniał do 1958 r., kiedy to uległ rozbiórce. Budowę tego niewielkiego, jednonawowego kościoła z wieżą nad kruchtą fundator powierzył znanemu budowniczemu lwowskiemu Pawłowi Rzymianinowi oraz Wojciechowi Kapinosowi. W kościele znajdował się otoczony kultem, uznawany za cudowny, obraz M. Boskiej z Dzieciątkiem, pochodzący z przełomu XVI/XVII w., w 1944 przeniesiony do miejscowej cerkwi grekokatolickiej. W cerkwi zachowały się także inne elementy wyposażenia kościoła, m.in. 5 figur świętych z XVII–XVIII w. Od 1950 r. do rozbiórki w 1958 r. kościół służył jako magazyn.
Teksty opracowała dr Maria Taszycka