Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SŁOWNIK GEOGRAFICZNO-HISTORYCZNY

TRUSKAWIEC

Jedno z czołowych uzdrowisk polskich do II wojny światowej, drugie pod względem frekwencji (po Krynicy, przed Ciechocinkiem), lecz najbardziej wszechstronne leczniczo.

Położony w obrębie Pogórza Karpackiego, na wysokości 400 m nad poziomem morza, w dolinie otoczonej łagodnymi wzgórzami, tuż koło Drohobycza i Borysławia, w odległości ok. 100 km na południe od Lwowa.

Podstawowymi walorami Truskawca są wody mineralne, a także peloidy (borowina i muł).

Źródła wód mineralnych Truskawca odznaczają się wielką obfitością, a przede wszystkim niezwykłą wartością i różnorodnością składu chemicznego, co tłumaczy się położeniem zdrojowiska w szczególnie zasobnej w bogactwa mineralne okolicy: salin Stebnika i Drohobycza, olbrzymich obszarów naftowych Borysławia i Tustanowic, kopalń wosku ziemnego, galmanu i cynku.

Naftusia – unikat balneologiczny, silnie hipotoniczna szczawa alkaiczno-ziemna, najbardziej znana ze względu na swój skład chemiczny i warunki fizykalne, stosowana do kuracji pitnej.

Ferdynand – jedna z najsilniejszych solanek w Europie.

Józia – radoczynna szczawa alkaliczno-ziemna, używana do leczenia pitnego i kilku innych, a ponadto borowina siarczano-żelazista i muł siarczano-solankowy.

Uzdrowisko dysponowało łazienkami do kąpieli mineralnych, łazienkami borowinowymi, inhalatorium, kąpieliskiem siarczano-solankowym (na Pomiarkach, 10 tys. m.kw.). Wskazania lecznicze niezwykle rozległe: choroby przewodu pokarmowego, nerek i dróg moczowych, zaburzenia przemiany materii, gościec, choroby skóry, kobiece, schorzenia mięśnia sercowego oraz naczyń krwionośnych.

Uzdrowisko posiadało „Klub Towarzyski”, teatr, kino, lokale rozrywkowe i koncertowe, bibliotekę, rozległy park zdrojowy i piękną zabudowę stylowymi willami. Jako zdrojowisko był Truskawiec znany i uczęszczany od pierwszej połowy XIX wieku. W XX wieku należał do zasłużonej dla zdrojownictwa polskiego rodziny Jaroszów.