Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SYLWETKI

Wszystkie 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016
Sortuj alfabetycznie | Sortuj numerami

PROFESOR WITOLD MINKIEWICZ 1880–1961

[2/1997]

W ubiegłym roku minęła 35. rocznica śmierci wybitnego polskiego architekta, którego los związał kolejno z Syberią, Lwowem i Gdańskiem, ale także – choć na krótko – z Krakowem, ściślej z Wawelem.
Witold Minkiewicz urodził się w r. 1880 w Irkucku, bo tam jego rodzice zostali zesłani (z Królestwa) dożywotnio, za udział w powstaniu styczniowym. Skończył szkołę w Tobolsku, studia inżynieryjno-budowlane rozpoczął w Warszawie, ale rychło (1901) przeniósł się do Lwowa. Tam na Politechnice ukończył architekturę i tam pozostał, zdawało się, na zawsze. Niestety po 45 latach pełnego sukcesów życia przyszło rozpoczynać od nowa – w Gdańsku. W owym ostatnim, 15-letnim okresie mieścił się epizod wawelski.
Po studiach pracował Minkiewicz jako wykładowca w lwowskiej Szkole Przemysłowej, ale w 1920 r. otrzymał stanowisko profesora i kierownika katedry architektury monumentalnej na Politechnice Lwowskiej. Był dziekanem wydziału architektury i rektorem Politechniki, ponadto współzałożycielem czasopisma „Architektura i Budownictwo”, radnym miasta Lwowa i członkiem komisji konserwatorskiej.
Tworzył pierwotnie w stylu historyzmu, potem klasycyzmu, ale i konstruktywizmu. Obiekty projektowane przez Minkiewicza rozsiane są po całej Polsce – przede wszystkim oczywiście we Lwowie, ale także w Borysławiu, Przemyślu, Sandomierzu, Poznaniu (pawilon na Powszechnej Wystawie Krajowej) i szeregu innych. Otrzymał wiele nagród w konkursach. Do jego czołowych dzieł we Lwowie należą różne budynki Politechniki, domy mieszkalne (bloki) przy ul.Stryjskiej i Na Bajkach. Kierował odnowieniem Katedry Ormiańskiej i kościoła św. Marii Magdaleny (zaprojektował tam główny ołtarz). Ważnym przedsięwzięciem w działalności Minkiewicza były szeroko zakrojone prace konserwatorskie w zamku w Olesku (miejscu urodzenia króla Jana III).
Ten właśnie wątek w pracy architektonicznej Minkiewicza został ukoronowany powierzeniem mu po II wojnie (i po odejściu prof. Szyszko-Bohusza) funkcji kierownika odbudowy Wawelu. Wysiedlony ze Lwowa w r.1946 osiadł w Gdańsku, jednak przez 3 lata (1949–52) dojeżdżał do Krakowa, a bilans tego okresu był dla dziejów Wawelu bardzo istotny: odkryto mury fundamentowe dwóch średniowiecznych kościołów (zburzonych przez Austriaków z pocz.XIX w.) oraz budowli na dziedzińcu arkadowym. Za czasów Minkiewicza zaprojektowano budynek nr 8 oraz opracowano wizje dalszego architektoniczno-konserwatorskiego porządkowania wzgórza zamkowego, w oparciu o stan z końca XVIII wieku.
Z powodów do dziś niezbyt jasnych, prof. Minkiewicz zrezygnował w 1951 r. z kierowania odbudową Wawelu, pozostał jedynie na jakiś czas konsultantem. Jego dzieło kontynuował przez wiele lat współpracownik jeszcze z lwowskich czasów, architekt Alfred Majewski, później profesor Politechniki Krakowskiej
W Gdańsku Minkiewicz kierował katedrą architektury monumentalnej, był czynnym twórcą. Podobnie jak we Lwowie, wychował tam szereg wybitnych architektów i profesorów. Zmarł w 1961 r.
W ostatnim czasie w kilku miastach polskich była prezentowana wystawa twórczości architektonicznej profesora Witolda Minkiewicza, przygotowana przez dr arch. Romanę Cielątkowską z Gdańska. W Krakowie była prezentowana w pażdzierniku 1995, w salach Śródmiejskiego Ośrodka Kultury.
Powyższy tekst stanowi skrót życiorysu Profesora, opracowanego przez R. Cielątkowską w oparciu o jej pracę doktorską.

Red.
Post scriptum: w poprzednim numerze CL (4/96) na str.19 zamieściliśmy zdjęcie głównego ołtarza w lwowskim kościele św. Marii Magdaleny, podając mylną informację, że jest dziełem prof. Obmińskiego. W rzeczywistości jego projektantem był prof. Minkiewicz. Zdjęcie wykonał Andrzej Olszewski (1996). Za błąd i pominięcie autora zdjęcia przepraszamy.