Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SYLWETKI

Wszystkie 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016
Sortuj alfabetycznie | Sortuj numerami

PROFESOR MAKSYMILIAN HUBER

[2/2008]

Maksymilian Tytus Huber, jeden z najwybitniejszych uczonych polskich w dziedzinie techniki XX wieku – choć nie lwowianin z urodzenia i nie przez całe życie pod Wysokim Zamkiem mieszkał – był ze Lwowem związany w latach swego rozwoju i dużej części sukcesów zawodowych.
Urodził się w 1872 r. w Krościenku n. Dunajcem w rodzinie polskiej (mimo niemieckiego nazwiska). Uczył się w różnych miastach, ale gimnazjum (IV) ukończył we Lwowie (1889). Tam też wstąpił na wydział inżynierii Politechniki, a w r. 1894 został asystentem. Potem były jeszcze roczne studia podyplomowe w Berlinie i w 1904 r., we Lwowie – doktorat nauk technicznych. W 1908 r. został profesorem mechaniki technicznej na Politechnice. Obok pracy naukowo-dydaktycznej w swojej dziedzinie fascynował się we Lwowie lotnictwem.
Tu warto przypomnieć, że do lat 1920. Politechnika Lwowska była jedyną wyższą szkołą techniczną na ziemiach polskich. Zaraz po I wojnie światowej powołano politechnikę w Warszawie (tak jak wiele nowych, polskich uczelni w kraju), ściągając wielu uczonych z innych miast, ale przede wszystkim ze Lwowa. Praca na rozwijającej się Politechnice (a także Uniwersytecie) w stolicy obiecywała zapewne o wiele lepsze warunki niż we Lwowie, niezwykle bogatym dotąd w kadrę naukową (i nie tylko). Podobnie było z pracą w licznych miastach b. zaboru pruskiego, ubogich w polską kadrę naukową (Górny Śląsk, Poznań, nieco później Gdynia, ale także np. Wilno w zaborze rosyjskim). Wyjeżdżało więc „na lepsze” wielu profesorów uczelni i gimnazjalnych, młodych inżynierów.

Nowym możliwościom nie oparł się także profesor Huber. Warszawa, od 1928 r., dała mu rzeczywiście wiele – warunki pracy i kontakty, utrwalając zapoczątkowaną w latach lwowskich jego pozycję jako największego autorytetu w dziedzinie mechaniki ciała stałego odkształcalnego.
W czasie okupacji niemieckiej M. Huber nauczał w szkołach technicznych w Warszawie. Po Powstaniu osiadł w Zakopanem, a w 1945 r., nie decydując się na powrót do Warszawy, zamieszkał w Krakowie i tu został profesorem na AGH. Zmarł w 1950 roku.

Obaj młodsi bracia Maksymiliana Hubera byli urodzeni we Lwowie. Starszy z nich, Rudolf (1875–1942), ożenił się z Zofią Trzemeską ze znanej rodziny fotografów lwowskich. Fotografikiem została też ich córka Zofia (1908–1981, zm. we Wrocławiu). Ojciec i córka prowadzili zakład fotograficzny we Lwowie (ul. 3 Maja 5) aż do końca II wojny.
W domu Profesora mimo wszystko pozostała atmosfera lwowska. Dowodzi tego kontakt, jaki nawiązała z krakowskim oddziałem TMLiKPW we wczesnych latach osiemdziesiątych córka Pofesora, Maria Rzepińska (1914–1993), profesor historii sztuki na krakowskiej ASP. Z Małopolski Wschodniej wywodził się również jej mąż, wybitny malarz i profesor ASP w Krakowie, prof. Czesław Rzepiński.


Opracowano na podstwie książki autorstwa Zb. Olesiaka i Zb. Engela pt. „Maksymilian Tytus Huber”.