Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SYLWETKI

Wszystkie 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016
Sortuj alfabetycznie | Sortuj numerami

Piotrowski Julian i Sztyliński Tadeusz

[4/2009]

DWAJ ŻOŁNIERZE Z GRODU REWERY
W ubiegłym 2008 roku (maj–czerwiec) zmarło dwóch stanisławowskich przyjaciół, którzy w II wojnie światowej odznaczyli się jako dzielni kombatanci w walkach na terenie Kraju i na Zachodzie. Przyjaźń łączyła ich od wczesnej młodości aż do końca życia.
Julian Piotrowski (1920 Mariampol – 2008 Wrocław) oraz Tadeusz Sztyliński (zm. 2008 Wrocław) po maturze w stanisławowskim gimnazjum zostali powołani na Kurs Podchorążych, który ukończyli w lipcu 1939 r. Już niebawem przyszło im stanąć do walki w ramach 48 Pułku Piechoty Strzelców Karpackich, zakończonej internowaniem na Węgrzech. Wiosną 1941 r. dotarli przez Jugosławię i Grecję na Bliski Wschód, a po wstąpieniu do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich wzięli udział w obronie Tobruku i innych bitwach.
W 1942 r. Brygada została przeniesiona do Iraku, a potem do Palestyny i tam nastąpiło jej połączenie z jednostkami Armii Polskiej gen. Andersa, ewakuowanymi z terenu ZSRR – tworząc razem III Dywizję Strzelców Karpackich. Wraz z V Kresową Dywizją Piechoty oraz Brygadą Pancerną powstał w ten sposób II Korpus Polski, który pod koniec 1943 r. przeniesiono do południowych Włoch.
Wtedy nastąpiła rozłąka obu przyjaciół, a ich wojenne losy potoczyły się odtąd różnymi drogami.
J. Piotrowski zgłosił się do jednostki specjalnej Naczelnego Wodza – cichociemnych-komandosów. Po szkoleniu z 606 ochotników 316 zostało przerzuconych do kraju. Wśród nich – Piotrowski (przyjął pseudonim Rewera) z ekipą, która po czterech próbach wykonała udany skok z samolotu, w przeddzień wybuchu Powstania Warszawskiego. Walczył tam aż do dnia kapitulacji Powstania, dostał się do obozu jenieckiego w Niemczech.
Po zakończeniu wojny, po paru latach pobytu w Anglii, powrócił do kraju w 1948 r. i osiadł przy ekspatriowanej rodzinie we Wrocławiu. Przez kilka dziesiątków lat był inwigilowany przez UB oraz zdegradowany ze stopnia oficera do szeregowca. Dopiero po końcu komuny awansowano go do stopnia majora w stanie spoczynku. We Wrocławiu ukończył studia jako mgr inżynier budownictwa.
T. Sztyliński jako żołnierz II Korpusu walczył w kampanii włoskiej, brał udział w bitwie o Monte Cassino w maju 1944. W stopniu podporucznika pełnił funkcję dowódcy plutonu, który w walkach uczestniczył bezpośrednio w czasie ostatecznego natarcia przez 8 dni, aż do zdobycia klasztoru.
Został ranny, przebył długotrwałe leczenie i rehabilitację we Włoszech i Anglii. Równocześnie w Anglii ukończył studia elektrotechniczne. Powrócił do kraju, tak jak Piotrowski, w 1948 r. i zamieszkał we Wrocławiu razem z rodziną, która deportowana – wydostała się z Sybiru. Jego ojciec został rozstrzelany w Ostaszkowie.
Takie były losy dzielnych polskich chłopców.

Na podstawie relacji Mieczysława Piotrowskiego, brata Juliana i przyjaciela Tadeusza.